Выставка «Everyday life». USA.

Рассказ о повседневной заокеанской жизни из первых уст: американских граждан, адресован нам – белорусам.

Это выставка живописи, графики, фотографии 15 авторов из США, сопровождаемых авторскими комментариями.

Проект «Повседневная жизнь», был осуществлен художницей, преподавателем Рейчел Гютрэ  и Чарльзом Отто из Города Портленд и нашим соотечественником Александром Шлыком, который в студенческие годы уехал учиться в Америку. Долгое нахождение там, вдалеке от родных мест, заставило его обратить внимание на присутствующую схожесть повседневной жизни.

 

Everyday Life | Portland Maine | USA
This exhibit was organized by Alexander Shlyk, from Minsk, Belarus. As a young man, he went to Portland, Maine, in the USA, as an exchange student, staying at the home of artist and educator Rachel Guthrie. During his stay in Maine, Alex came to understand how the comings and goings, interactions and exchanges, and many aspects of everyday life in Portland were not so different form the life he knew in Minsk. In an effort to share this experience of human unity and connection, he asked Rachel Guthrie and Charles Ott to assemble a representative group of artists, each depicting their own versions of everyday life. The exhibit was held in Minsk, Belarus on 3-19 June 2013 with the support of the NGO“Amateurs of Modern Art”and“ARTPLAZ”Gallery.
Штодзённае жыццё | Портленд, штат Мэн | ЗША
Гэтая выстава арганізавана Аляксандрам Шлыкам з Мінска, Беларусь.Студэнтам ён навучаўся па абменнай праграме ў Портлендзе, штат Мэн, ЗША, дзе жыў у мастачкі і выкладчыцы Рэйчал Гютрэ.Падчасзнаходжання ў Мэне Саша ўбачыў, што ад’езды, вяртанні,сувязі паміж людзьмі ііншыя аспекты паўсядзённага жыцця ў Портелендзе амаль што не адрозніваюцца ад ягонага жыцця ў Мінску.Жадаючыпадзяліцца сваім досведам чалавечага адзінстваі зносін ён звярнуўся да Рэйчал Гютрэ і Чарльза Отта з прапановай сабраць рэпрэзэнтатыўную групу мастакоў, кожны з якіх паказаў бы сваю ўласную версію штодзённага жыцця.Выстава праходзілаў Мінску з 3 па 19 чэрвеня 2013 года пры падтрымцы арганізацыі «Аматары сучаснага мастацтва»і галерыі«АРТПЛАЦ».

PARTICIPATING ARTISTS
СПІС МАСТАКОЎ

Jeff Badger (Джэф Бэджэр), Elizabeth Bieber (Элізабэт Бібэр), Jeff Bell (Джэф Бэл), Christian Farnsworth (Крысц’ян Фарнсворт), Tracy Ginn (Трэйсі Джын), Rachel Guthrie (Рэйчал Гютрэ), Thurston Howes (Цёрстан Хаўс), Hilary Irons (Хілары Айранс), Bessie Smith Moulton (Бэссі Сміт Молтан),
Charles Ott (Чарльз Отт), Kate Sibole (Кэйт Сібоўл)& Anthony Tafuri (Энтані Тафуры)

Not in the list:

1. Mary Ledue Bell/Мэры Лэдз’ю Бэл
2. Michel Droge/Майкл Дродж
3. Megan Jones/Мэган Джонс

 

 

 

 

Bessie Smith Moulton/БэссіСміт Молтан
Hunting Season/Паляўнічая пара
Acrylic on paper/Акрыл, папера

«Hunting Season» — In rural Maine where I am from people in my community supplemented their limited food budget with wild game, fruits and vegetables. Coots, clams, fiddleheads, berries and apples were common fare. Families relied on getting a deer to help them through the winter. This is a painting I made of my mother hanging out clothes during hunting season. She is dressed in red so that she won’t be mistaken for a deer. A white tailed doe runs wild in the background.

Людзі з суполаку сельскай частцы Мэна, адкуль я паходжу, дапаўнялі свой абмежаваны харчовы рацыён дзічынай, садавінай і гароднінай.Было распаўсюджана ўжыванне ў ежулысух, малюскаў, парасткаў папараці, ягад ды яблак. Здабыча аленіны выратоўвала сем’і ўзімку. На гэтай карціне — мая матка развешвае бялізну падчас паляўнічай пары. Яна апранута ў чырвонае, каб яе не пераблыталі з аленем. Белахвостая лань гарэзнічае наводдаль.
Tracy Ginn/Трэйсі Джын
Leopard Lady/Леапардавая Лэдзі
Graphite on paper / Графіт, папера

My Leopard Lady drawing is inspired by a Polaroid taken on the streets in Portland, Maine. Capturing the simple psychology of everyday people and urban culture can be spontaneous, like coming across this very large woman draped in leopard tights overflowing the mailbox she is perched atop, engrossed in a self-help leaflet. The arcane format of Polaroids and these wacky «actors» inspire the marks and character behind the composition styles in my latest creations.

На маю«Леапардаваю Лэдзі» натхніўмяне палароідны здымак, зроблены ў Портлендзе, штат Мэн. Злоўленымомант простай псіхалогіі штодзённага жыцця і ўрбаністычнай культуры можа быць спантанным, як выпадковая сустрэча з гэтай вялізнай жанчынай. Яе ногі, абцягнутые леапардавымі калготкамі, шырэйшыя за паштовую скрыню, на якоюжанчына ўмасцілася, чытаючы брашуру.Містычны фармат палароідных здымкаў і гэтыя«кранутыя» напаўняюцьпрыкметы і характар кампазыцыйнага стылю маіх нядаўніх тварэнняў.

 

 

Hilary Irons/Хілары Айранс
Tree Colors/Колеры дрэва
Ink and Watercolor on paper/Туш, акварэль, папера

Early this spring, I decided to draw a series of fairly exact sketches of trees and tree branches. As much as I have always admired the form of trees, their quotidian nature caused me to neglect them as a subject. So—when I resolved to pay closer attention—I wanted to draw them outside, from life, before the leaves came out. This would give me the most insight as to their structure. Several drawings resulted, and the process of transcribing the branch structures was very odd. The first impression I often had of a tree was of a chaotic tangle of lines. After just a few seconds of observation, the chaos would resolve into a very specific composition. During the process of drawing, endless new information would make itself known at intervals as I penciled in the lines of the branch. This process was both meditative and electric, as the everyday form of a leafless tree resolved itself with such generosity into a geometrical fantasy of lyricism. The drawing I have done for this exhibition is based on one of these sketches, overlaid with a color disc representing the colors one would find in the buds of this chokecherry tree in the springtime.

Сёлета ранняй вясною я задумала намаляваць некалькідосыць дакладных эскізаў дрэў ды галін. Форма дрэваў заўсёды захапляла мяне, але іхняябанальная прырода не дазваляляла мне ставіцца да дрэваў як да суб’ектаў. Такім чынам – калі я вырашыла звярнуць больш пільную ўвагу на іх –мне захацелася намаляваць іх здругога боку жыцця, да з’яўлення першага лісця. Гэта дазволіла б мне як наймага лепей заразумець структуру дрэваў. Я зрабіла некалькі малюнкаў. Дзіўным быў працэс перадачы структуры галін. Часта першым уражаннем ад дрэваў была блытаніна ліній. Але пасля некалькіхімгненняўблытаніна ператвараецца ўканкрэтную кампазіцыю. Бясконцыя плыні інфармацыі з’яўляліся час ад часу ў працэсе малявання ліній галінак. Гэты працэс быў якмедытатыўны, так і энергетычны;звыклая форма голых дрэваў ператваралася ў геаметрычную фантазію лірызму.Адзін з такіх эскізаў стаў асновай для карціны, якую я намалявала для гэтай выставы Каляровы дыскпрадстаўляе колеры і адценнічаромхі ўвесну.
Jeff Badger/Джэф Бэджэр
Pink Streak/Ружовая Вуліца
Ink and Gauche on paper /Туш, гуаш, папера

For me, “everyday life” is a term loaded with hidden dichotomy and exigency. I think of the way of life in small towns and suburbs where people try to balance a simultaneous desire for safety and normalcy with the trap of complacency and boredom. It is the absurdity of waking up to the sounds of hundreds of individual gas-powered lawnmowers cutting hundreds of fenced in yards. It is a place where a tornado or a tragedy flattens one house and leave the one next door untouched. The suburbs are an inter-zone –an amalgamation of the best and worst of both urban and rural life. In my drawing a mysterious pink streak moves through a suburb — creating, destroying, occupying, and escaping.

Я разумею словы «штодзённае жыццё» як тэрмін са схаванай дыхатаміяй і крайнасцю. Я думаю аб ладзе жыцця малых гарадоў ды аколіц, дзе людзі спрабуюцьзнайсці раўнавагу паміж адначасовым імкненнем да бяспекі і нармалёвасці і пасткай самазадаволенасціінудоты. Гэта супярэынасць прачынацца пад гукі сотняўпрыватных газонакасілак, якія працуюць на газе. Гэта месца, дзе тарнада або трагедыя руйнуе адзін дом і пакідаесуседні дом некранутым.Прыгарад знаходзіцца ў інтер-зоне: тут зліваецца найлепшае дынайгоршае урбаністычнага і сельскага жыцця. На маёй карціне містычная ружовая паласа рушыць праз прыгарад; на сваім шляху яна стварае, разбурае, акупіруе, уцякае.

 

 

Jeff Bell/Джэф Бэл
Daily Entries: Sept — Dec ‘12/Штодзённыя нататкі: Верасень – Снежань 2012
Ink, Marker, Collage on paper / Туш, маркер, калаж на паперы

When on the phone, I almost always reach for a pen, and as a high school Art educator,
I oftentimes sketch on the large calendars that stretch across my desk. Even if, over a period
of time, the imagery that comes forward appears random, I have to wonder what visual connections to my conversations lie in each layered labyrinth of ink. One thing is certain: there is no intention behind these drawings. They are automatic and unconscious though, on some level, I am aware that it is my creative subconscious which inspires these two different forms of communication, the visual and the verbal, to engage in their own dialogue.
Амаль кожны раз, калі я размаўляю па тэлефоне, я цягнуся за ручкайі — як школьны выкладчык мастацтва — часта малюю штосці на вялікім настольным календары. Нават калі з цягам часу намаляваны вобраз здаецца выпадковым, я мушу дазнацца, што за візуальная сувязьпаўстае паміж тымі тэлефоннымі размовамі ды кожным напластаваным лабірынтам чарнілаў. Адное ведаю дакладна: гэтые маляванне не няўмысные. Яны несвядомыя, аўтаматычныя. Але я разумею, што гэта маё творчае падсвядомае натхняеда дыялогу тыя дзве формы камунікацыі, візуальную ды вербальную.

 

Mary Ledue Bell/Мэры Лэдз’ю Бэл
Water Under the Bridge/Вада пад мастом
Mixed media with Fluid Acrylics on paper/Змешаная тэхніка, вадкі акрыл, папера

«When I decide to work from an intuitive place as opposed to rendering something I am observing, it helps me to tune in to an instrumental piece of music. I draw using a moving and lyrical line that is a direct response to the music and a reaction to the medium and its effect on the paper. There is a point I reach where the process begins to reveal images born of an inner voice I am finally ready to listen to. I continue in the same manner with the only change being my now pulling the images into focus while I engage in this visual dialogue with the thoughts, memories and emotions that have been allowed to come to the surface.

«Water Under The Bridge» is an expression of my home and life, past and present. It belies the daily ups, downs, opportunities, obstacles, joys and losses that are always on my mind as I cross the bridge that sets above the Saco River, out into my life or back to my home as I have for the last 27 years. The water is a reminder that we always come from somewhere and are always headed somewhere else even if we still live in the same place.

Творчасць, якая вынікае з майго ўяўлення, ў супрацьлегласць перадачы таго, што я назіраю, настраівае меня на музыку. Я малюю рухомую лірычную лінію. Яна – непасрэдны адказ на мызыку, рэакцыя на асяроддзе, ягоны уплыў на паперу.Дасягаю моманта, калі пачаныюць з’яўляццавобразы, народжаные ўнутраным голасам, слухаць які я нарэшце гатовая. Працягваю гэткім жа чынам; адзінае адрозненне – зараз у фокусе для мяне тыя вобразы, яны з’яўляюцца падчас майго візуальнага дыялогу з думамі, успамінамі, эмоцыямі, якія атрымалі цяпер магчымасць ўсплыць.

«Вада пад мастом» – гэта выражэнне майго дома ды майго жыцця, майго мінулага ды майго сучаснага. Гэта карціна абвяргае штодзённые ўзлёты, падзенні, мажлівасці, перашкоды, радасці, страты, аб якіх я думаю кожны раз, калі пераходжу па мосце над ракой Сэйка, у мае далейшае жыццё ці назад дадому.І так апошнія 27 гадоў. Вада – гэта напамін. Напамін аб тым, што мы заўсёды прыходзім аднекулт і заўсёды кудысці ідзем; нават калі мы жывем у адным і тым жа месцы.

 

 

Elizabeth Bieber/Элізабэт Бібэр
Sebago Lake/Возера Себага
Lithographic Print on paper /Літаграфічны друк, папера

Maine has its cold winters, but in the summertime, there is nothing like the warm weather reward of swimming in a lake. «Sebago Lake» is a lithographic print, taken from a photograph I took, capturing the essence of Maine on a perfect day in July. Maine has over 6,000 ponds and lakes, and Sebago Lake is its second largest. It’s a place for boating, swimming, and memory making in the summertime. The ocean beaches are closer to Portland, but the ocean remains chilly, and never really warms up to the perfect temperature, as the lakes do. Sebago Lake is also part of our everyday lives year-round in Portland – it is the watershed for our drinking water

Зімы ў штаце Мэн заўсёды халодныя, але ўлетку няма нічога лепей за купанне ў возеры.«Возера Себага»– гэта літаграфічны прынт, зроблены па маім фотаздымку, штоперадае сутнасць Мэна ў цудоўны летні дзень у ліпені. У Мэне больш за 6000 сажалак ды азёр, а возера Себага – другое па велічыні ў штаце. Улетку возера Себага – месца для катання на лодках, плавання і адпачынку.Узбярэжжа акіяна бліжэй да Портленду, але акіян заўсёды халаднаваты і ніколі не награецца, як азёры. Возера Себага – гэта неад’емная частка нашага паўсядзённага жыцця ў Портлендзе на працягу года: яно – вадазабор для нашай пітной вады.
Thurston Howes/Цёрстан Хаўс
Hay Brook Dead Water/Мёртвая вада ручая Хэй
Gelatin Silver Emulsion on paper with Oil Wash/Жэлацінавая срэбная эмульсія, папера

This is a photograph of a Cranberry Bog in Northern Maine, these bogs abound in the region. They provide a great environment for wildlife of all types including Moose, Deer, Bear, Foxes, Coyotes, and a variety of Birds. This photograph was taken with traditional black and white film, I then used a very old technique of hand painting a sheet of watercolor paper with a light sensitive silver emulsion and printing the photograph traditionally, when the print had been processed and dried, I then hand painted the image with a semi transparent oil paint.

Гэта фотаздымак балота Крэнбэры, што на поўначы штата Мэн. У тым рыгіёне багата балот. Гэтыя балоты – выдатнае месца жыхарства для дзікіх жывёл, такіх як ласі, алені, мядзведзі, каёты ды розныя птушкі.Я зняў фота на традыцыйную чорна-белую стужку.Затым я звярнуўся да старога метада ручнога роспісу акварэльнай паперысрэбнай святлоадчувальнай эмульсіейітрадыцыйнага фотадруку, калі фота друкуецца, а потым сохне. Пасля гэтага я распісаў выяву паўпразрыстымі алейнымі фарбамі.
Christian Farnsworth/Крысц’ян Фарнсворт
Gillnetter, Portland Harbor/Жабраная сетка, гавань у Портлендзе
Gelatin Silver Emulsion on paper/ Жэлацінавая срэбная эмульсія, папера

«The earliest colonial settlements on this northeast coastline date back over 400 years. Exploring these vast coastal resources of forests and sea, fishermen, craftsmen and traders flourished in this new environment, exporting these riches across the Atlantic and setting the stages of our present, interactive landscapes. Portland’s beginnings were favored by a protected bay and natural harbor, yet her high-latitude seasonality and temperamental weather, through generations have forged production of a hearty, land-loving, sea-faring people. The everyday life in our communities continues to fit demonstrably onto postcards which depict these unique styles of coastal vocation and participation; those «from away» are lured to this picturesque arena of Vacationland to taste mouth-watering harvests of shell and ground-fishes, to experience the pungent affirmation of tidal change, to refresh summer toil in a plunge off a barnacled jetty. Yet, just outside of this typically-framed way of life, a portent of variability and unease persists challenging our collective tomorrow: dwindling stocks of marine resources, victim of enormous pressures, have lead to perennial contraction of management quota and imposed catch limitations; incremental sea-level rise, and the warming and acidification of our nutrient-laden, cool waters, combine to silently alert both tourist and native to our unquenching thirst for carbon-based energy, and to our intimate and tenuous relationship to the ocean as provider.

Найранейшыя каланіяльныя паселішча з’явіліся на гэтым паўночна-усходнім узбярэжжы 400 гадоў таму. Рыбакі, рамеснікі ды гандлярыасвойвалі вялікія прыбярэжныя рэсурсылясоў ды мора. Яны квітнелі ў гэтым новым асяроддзі, экспартуючы мясцовыя прыродня даброты на другое узбярэжжа Атлантычнага акіяна і закладаючы асновы нашай сучаснасці. Пачатковаму развіццю Портленда спрыялі абараняючая горад бухта і прыродная гавань. Аднак высокашыротная сезоннасць ды зменлівае надвор’е горада на працягу гадоў спрыялі фарміраванню пакаленняў шчырых людзей, якія ахвотна працуюць на зямлі ды ў моры. Штодзённая жыццё ў нашых суполках яўна адпавядае малюнкам на паштоўках, што адлюстроўваюць той незвычайны стыль вакацый на моры.Маляўнічая арэна «Края Вакацый» заваблівае тых «зёдалёку»паспрабавацьапетытны ўраджай ракушак ды рыбы, адчуць змены прылівыў, асвяжыцца пасля летняй працы. Але звонку гэтага тыповага лада жыцця заўсёды прысутнічае прадвесце няўстойлівасці ды непакоя, што паграджаенашаму калектыўнаму заўтра: скарачэнне марскіх рэсурсаў,што сталі ахвярамібезкантрольнага здабытку,вядзеда скарачэння квотаў улову; пастаяннаеўзрастанне узровеню мора, пацяпленне ды акісленненашых халодныхвод, багатых на пажыўныя рэчывы. Усё гэта нячутна нагадвае мясцовым жыхарам ды турыстамаб нашайняўтольнай празе да вугляроднай энэргііі аб нашых тонкіх адносінах да акіяна як да пастаўшчыка.
Kate Sibole/Кэйт Сібоўл
Little Lives/Маленькія жыцця
Digital Print on paper/Лічбавы друк, папера

My daily existence is layer upon layers. Kids. Work. Play. House. Animals. Debts. Cuts and bruises. Hugs and smiles. And I do it all on my own. No one image truthfully shows the occasional chaos, the constant movement and all the little moments in-between that make up my every day life, so I give you many slices. Each bit of image holds a memory, a sensation, a fear, a joy, a place or a person. I get up. I love my kids. I go to work. I play. I laugh. I cry. I long for more and wish for less. And in the end, my connection to the rest of the world and to the women in Minsk is not so extraordinary.

Маё штодзённае існаванне – гэта луст на лусце. Дзеці. Праца. Дом. Жывёлы. Запазыкі. Парэзы ды сінякі.Абдымкі ды пацалункі.І ўсё гэта я раблю адна.Ніводная карціна не можа сапраўдна адлюстравацьтаго хаоса, няспыннага руху і ўсех маленечкіх момантаў, з якіх складаецца маё штодзённае жыццё, таму я паказваю вам свае ўражанні.Кожны кавалачак карціны хавае ў сабе ўспамін, пачуцце, жах, асалоду, месца ці чалавека. Прачынаюся. Бачу сваіх дзяцей.Іду на працу. Гуляю. Смяюся. Плачу. Я прагну большага і чакаю меншага.І ў рышце рэшт мая сувязь с сусветам ды з жанычанамі ў Мінску не з’яуляеццанечым экстраардынарным.

 

 

Michel Droge/Майкл Дродж
Untethered/ Адвязанае
Ink and Charcoal on paper/Туш, драўнінны вугаль, папера

My daily practice includes regular wanderings along the coast where I live.In the midst of these trance like wanderings a piece of rope or a shard of seaglass emerges from the fog and reminds me of the everyday moments of life. Daily work along the coast involves rope-for fishing boats, buoys and lobster traps. Rope is an expression of tethering and how we connect ourselves to the sea. The rope takes on meaning in my work as a line to our unconscious (the sea) and a metaphor for the grounding nature of daily work.»

Апроч іншых штодзённых заняткаў ды спраў, я шпацырую ўздоўж узбярэжжа, на якім жыву.Іншы раз падчас шпацыра я заўважаю ў тумане вяроўку ці асколак марскога шкла, якія нагадваюць мне аб будзённых момантах жыцця. Штодзённая праца на ўзбярэжжы патрабуе буёў, вяровак для рыбацкіх лодакды пастак для амараў.Вяроўка – гэта вобраз нашый звязанасці з морам. На маёй карціне вяроўка ўвасабляе лінію да нашага падсвядомага і метафару для штодзённай працы.

 

 

Chuck Ott/Чак Отт
The End of my Street/Канец маёй вуліцы
Charcoal and Pastel on paper/ Драўнінны вугаль, пастэль, папера

As a visual artist, one who appreciates how the day unfolds in expected and unexpected ways, I like to think of myself as someone who is sensitive to the passing moments the day has to offer. For the past 10 years the landscape has been the primary subject of my artwork. As I am blessed to live in a part of Maine, where the sea meets that land, every day the natural beauty of it all manifests itself in ways that range from ordinary to extra-ordinary.

Як мастак, я шаную тое, як дзень разгортваецца ў звыклых і нечаканых формах.Як мастак, я чулы да тыхмомантаў, якія прапуе нам дзень, і якія знікаюць. Цягам апошніх дзесяці гадоў галоўнай тэмай маіх карцін быў краявід.Мне пашанцавала жыць у той частцы Мэна, дзе моря сустракаецца з зямлёю, і кожны дзень прыгажосць прыроды паўстае у розных формах, звыклых ды незвычайных.
Rachel Guthrie/Рэйчал Гютрэ
Saltwater Marsh/Саляное балота Марш
Water Soluble Oil on paper/ Водарастваральныя алейныя фарбы, папера

This was painted with water soluble oil paints, selected especially for their environmental friendliness. It is a scene of the saltwater marsh down the road from my mother’s house in Cape Elizabeth. Scattered along 50 miles of coastline in York and Cumberland counties, the Rachel Carson refuge consists of ten divisions between Kittery and Cape Elizabeth, and I imagined this painting every time I pass by. For this image, I sat in the car and sketched the grasses, water and clouds, then took some photographs and painted later on at home.
I revisited several times to recapture the late afternoon light.
Для гэтайкарціны я абрала водарастваральныя алейныя фарбы – з-за іхэкалагічнасці.На карціне – саляное балотаўніз па дарозе ад хаты маёй маці ў Кэйп Элізабэт.Запаведнік«Рэйчал Карсон», распрасцерты на 50 міль уздоўж узбярэжжа ў акругах Ёрк і К’эмберлэндзе,налічвае дзесяць участкаўпаміж Кэйп Элізабэт і Кіттэры. Кожны раз, калі я мінала гэтае месца, я ўяўляла сабе карціну.Каб намаляваць яе, я села ў машыну ды зрабіла некалькі накідаў травы, вады, ваблокаў. Я зрабіла некалькі фотаздымкаў. Потым малявала дома.Я вярталася на тое месца некалькі разоў, каб дасканала перадаць папаўдзённае святло.

 

 

Anthony Tafuri/Энтані Тафуры
Landscape #137/Краявід/Пейзаж № 137
Charcoal and Ink on paper / Драўнінны вугаль, туш, папера

My landscape drawings have a strong parallel to my sculptures. From a conceptual standpoint, my work is autobiographical and I respond to aspects of place, persona, and memory. I think this is why I have chosen to live and work in a rural area of Maine. There are extremes, from vast expanses to quiet and dense places that imprint themselves on my perception, emotionally and viscerally. I respond to gestures and textures within the environment, and I respond to elements of change and growth…evident history, but in flux. I am also deeply intrigued in the manner that these experiences shape my life in a myriad of ways, and govern the way that I grow from this mosaic of influences. I believe that my work is at is strongest when I convey experience in an emotive and visceral way that transcends cognitive reason, and appeals to a deeper understanding of body, mind, and form.

Паміж маімі пейзажамі ды маімі скульптурамі існуе моцная сувязь. З канцэптуальнага пункту гледжання, мая карціна аўтабіяграфічная, і я рэагую на розныя аспекты месца, асобы, успаміна. Таму, напэўна, я вырашыў жыць ды працаваць у сельскай часцы штат Мэн.Гэтым мясцінам ўласцівыя крайнасці: ад бясконцых абшараў да глухіхзакуткоў, яны уплываюць на мае эмацыянальнае ды інтуітыўнае ўспрыманне.Я адгукаюся на жэсты і наваколле, і я адгукаюся на элементы змены ды росту… здаецца, гэта гісторыя, але яна ў руху.Я таксама глыбоку заінтрыгаваны тым, як гэты досвед уплывае на маё жыццё і вызначае тое, як я вырастаю з мазаікі шматлікіх уплываў. Я думаю, што мая праца дасягае піку ў тыя моманты, калі я здольны перадаць свой досвед у хвалюючайформе, што выходзіць па-за межы рацыянальнага ізвяртаецца да глыбейшага разумення цела, розуму, формы.

 

 

Megan Jones/Мэган Джонс
Tunny 2012/Танні 2012
Digital Print on paper / Лічбавы друк, папера

«TUNNY 2012» — This is Tunny Leighton with his hand holding the thigh of an aging babe. Tunny drives the plow in my hometown. He never learned to read. He used to give my sisters and I rides to the laundromat in the front loader of his tractor. Tunny always liked the ladies. I like to capture images that are honest and interesting. Megan Jones

Гэта Танні Лайтан, ягоная рука — на сцягне старэючай жанчыны.Ён заўсёды любіў жанчын. Танні – араты ў гарадку, дзе я нарадзілася. Ён ніколі не вучыўся чытаць. Бывала, ён падвозіў на сваім трактары мяне ды маю сястру да пральні. Я люблю адшукваць цікавыя шчырыя моманты. Мэган Джонс

 

Special thanks to Alexander, Lena & Alexey Shlyk, without whom this exhibition would never have been possible.

Асаблівая падзяка Аляксандру, Алене і Аляксею Шлыкам, без якіўх гэтая выстава была б немагчымая.

 

 

The exhibition is supported by the Embassy of the United States in the Republic of Belarus

Выставка организована при содействии Посольства США в Республике Беларусь

Выстава арганізаваны пры падтрымцы Амбасады Злучаных Штатаў Амерыкі ў Рэспубліцы Беларусь